Monday, July 27, 2009

दवं: काही कल्पना

1
कृष्ण यशोदेचा कान्हा काल अंधारात आला
आकाशाच्या स्तनातले दूध चांदण्याचे प्याला
मुक्त हास्याने तृप्तीच्या ओठ त्याचे विलगले
थेंब दूधाचे पडले त्याचे दहीवर झाले
मुक्त चांदण्यांच्या सरी उषा उल्हासून न्हाली
तिच्या अंगातून ओल्या दवं ओघळले खाली
त्याची विरहाची व्यथा रात्र अंधारून आली
मुक्त मिठीत धरेच्या नभ झेपावले खाली
स्तब्ध मिठीत संपले प्रहरांचे श्वास त्यांचे
दु:ख संपता संपेना त्याच्या एकाकी मनाचे
सुन्न मनाने निघाले नभ परतूनी जाया
चांदण्याच्या आसवांनी न्हाली धरतीची काया
व्यथा आकाशाची तिने फूल ओठाने टिपली
प्रभातीच्या किरणांची वाट नभाने शिंपली

1 comment:

anjali said...

Hi Kavita vachun tumachya vilakshann kalpana shakticha anubhav ala.